K-pop przełamuje izolację Korei Północnej – uciekinierzy opowiadają o ukrytej miłości do idolów

Korea Północna, znana jako „Królestwo Pustelnika”, utrzymuje ścisłą kontrolę nad informacjami i kulturą, starając się izolować swoich obywateli od wpływów zewnętrznych. Jednak pomimo drakońskich przepisów, muzyka K-pop, w tym popularne zespoły takie jak BTS i Blackpink, przenika do tego hermetycznego kraju, oferując mieszkańcom smak wolności i innej rzeczywistości. Uciekinierzy, którzy zdołali opuścić Koreę Północną, opowiadają BBC o potajemnym słuchaniu i oglądaniu południowokoreańskich artystów, co stanowi cichą rewolucję kulturalną podważającą kult jednostki Kim Dzong Una.

Sekretne życie z K-popem

Dla wielu mieszkańców Korei Północnej, dostęp do południowokoreańskiej kultury był niegdyś niemożliwy. Lee Yeon-su (imię zmienione), która uciekła z Korei Północnej w 2011 roku, zanim K-pop stał się globalnym fenomenem, wspomina, że w jej ojczyźnie nie wyobrażała sobie swobodnego wyboru idola. Po ucieczce do Korei Południowej, możliwość kibicowania BTS na koncertach jest dla niej ucieleśnieniem wolności, której nigdy wcześniej nie zaznała. Inni uciekinierzy potwierdzają, że pomimo ryzyka uwięzienia, K-pop dotarł do Korei Północnej. Słuchano piosenek w tajemnicy, często nie znając tytułów ani wykonawców, ale chwytając się tajemniczych i pełnych nadziei tekstów.

Nowi idole w państwie kultu jednostki

Hannah Oh, 25-letnia uciekinierka, podkreśla, że w Korei Północnej „cały system jest tak skonstruowany, aby istniała tylko jedna gwiazda, jeden idol – Kim Dzong Un”. Okazuje się jednak, że Północni Koreańczycy odkryli innych idoli, takich jak BTS i Blackpink, a wcześniej Girls’ Generation czy Teen Top. Koreańska nazwa BTS, Bangtan Sonyeondan, weszła nawet do codziennego slangu na Północy, gdzie ludzie pytają: „Czy przymierzyłeś kamizelkę Bangtan?” lub „Czy nosiłeś plecak Bangtan?”. Ten fenomen pokazuje, jak silny jest wpływ kultury popularnej, zdolny do przekraczania politycznych i ideologicznych barier.

Dynamite i inne hity

Dla Kang Gyu-ri, która uciekła z Korei Północnej w 2023 roku, piosenka BTS „Dynamite” miała szczególne znaczenie. Pomimo że była to pierwsza anglojęzyczna piosenka grupy, jej melodia urzekła wielu Północnych Koreańczyków. Gyu-ri, mieszkająca wówczas w Kyongsong, miała dostęp do południowokoreańskich sygnałów telewizyjnych przez antenę. Oglądanie weekendowych programów, w których idole K-popu rywalizowali, było dla niej szokujące. Kolorowe włosy i makijaż męskich artystów były czymś niespotykanym, a taniec i rap – nowością, którą szybko zaczęli naśladować młodzi chłopcy.

Ryzyko i sposoby dystrybucji

Słuchanie południowokoreańskiej muzyki zawsze wiązało się z ogromnym ryzykiem. Hannah Oh jako nastolatka nosiła dwie karty SD: jedną z muzyką K-pop, drugą pustą, którą mogła oddać w razie kontroli. Muzyka rozprzestrzeniała się powoli, często na małych kartach SD, na których pliki często miały uszkodzone nazwy. To sprawiało, że tytuły, wykonawcy czy daty wydania pozostawały nieznane. Pomimo tych trudności, K-pop stał się oknem na świat, oferującym alternatywne narracje do wszechobecnej propagandy rewolucyjnej i politycznej, która dominowała w północnokoreańskich audycjach.

Najważniejsze fakty

Wpływ na społeczeństwo i przyszłość

Ta ukryta miłość do K-popu ma głębokie znaczenie. Podważa ona fundamenty totalitarnego systemu, który opiera się na kulcie jednej osoby i całkowitej kontroli nad umysłami obywateli. Otwiera Północnym Koreańczykom oczy na świat poza ich granicami, wprowadzając nowe perspektywy i sposoby wyrażania siebie. Chociaż skala tego zjawiska jest trudna do oszacowania, świadectwa uciekinierów jasno pokazują, że kultura popularna może być potężnym narzędziem zmian, nawet w najbardziej autorytarnych reżimach.

Źródło: BBC World, https://www.bbc.co.uk/news/articles/c0jygjezvlwo?at_medium=RSS&at_campaign=rss